Εφιάλτης...

Είναι μεσάνυχτα και πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ
κάτι με πνίγει και με αγχώνει
δεν ξέρω όμως τι είναι αυτό
νιώθω ένα φίδι να τυλίγεται και να μου σφίγγει το λαιμό
η καρδιά μου θα σπάσει σου λέω πάω να τρελαθώ
ξαφνικά όμως αλλάζει το σκηνικό
και βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο άδειο και μικρό
παντού σκοτάδι μόνο στο κέντρο ένα φως
ακούω έναν ψίθυρο να μου λέει" για πάντα θα μείνεις εδώ"
και οι τοίχοι έρχονται προς το μέρος μου με γρήγορο ρυθμό
αρχίζω να τρέχω μια έξοδο να βρω
μα δεν υπάρχει ούτε πόρτα ούτε παράθυρο
και γω δεν μπορώ να κουνηθώ
κάτι με κρατάει δεμένη
αρχίζω να ουρλιάζω θέλω να φύγω από δω
και αμέσως βρίσκομαι σε ένα χώρο ανοιχτό
ευτυχώς γλίτωσα είναι τόσο ήρεμα εδώ
το μέρος μου φαίνεται οικείο και γνωστό
ξαφνικά μια κραυγή πίσω μου σπάει την σιωπή
γυρνάω και βλέπω μια φίλη μου να πέφτει κάτω νεκρή
πίσω της γελάει ένας τύπος με τρομακτική όψη
στο χέρι του έχει ένα σακουλάκι με λευκή σκόνη
"πάρε μου λέει και συ
και θα φτάσεις στη λύτρωση σε μια στιγμή"
"όχι δεν πρέπει να πάρω"
η ανάγκη μεγαλώνει όσο περισσότερο σνιφάρω
θέλω να πεθάνω σκέφτομαι
να ζω με παραισθήσεις άλλο δεν ανέχομαι
γαμώτο πάλι αλλάζει το τοπίο
είμαι σε ένα μέρος που μοιάζει με νεκροταφείο
παντού γύρω μου πτώματα μα πού είναι οι τάφοι?
μαλάκα είμαι σίγουρη εδώ έχω ξανάρθει
ξάφνου ζωντανεύουν οι νεκροί
αποκρουστικές μορφές χωρίς ψυχή
νιώθω να τρέμει όλο μου το κορμί
και τότε θυμάμαι την επιδημία
μια κατάρα που θα μείνει στην ιστορία
μα τι λέω αφού έχουν πεθάνει όλοι στη γη
πως γίνεται εγώ να είμαι ακόμα ζωντανή?
και τότε ακούω του παππού μου τη φωνή
"για τον θανατό μου δεν φταις εσύ"
γυρνάω και τον βλέπω,προσπαθώ να του μιλήσω
μα από μέσα μου δεν βγαίνει φωνή
θέλω τόσα πολλά να του πω,να τον ρωτήσω γιατί
πάω να τον αγγίξω
μα έχει ήδη εξαφανιστεί
αυτή τη φορά όμως να φύγει δεν θα τον αφήσω
μαζί του θα πάω να ζήσω
τους φόβους μου ήρθε η ώρα να νικήσω
βρίσκω ένα μαχαίρι και αρχίζω τις φλέβες μου να σκίζω
το αίμα κυλάει
μα ο πόνος μέσα μου δεν σταματάει
δεν νιώθω την ψυχή μου να πετάει
αντίθετα το κεφάλι μου γυρνάει
και νιώθω την απειλή να με κυνηγάει
τέσσερις άντρες
που αντί για πρόσωπα έχουν μάσκες
αν με πιάσουν σ'αυτόν θα με οδηγήσουν
να πεθάνω δεν πρόκειται να με αφήσουν
για πάντα θα με βασανίζουν
στη φυλακή των φόβων μου θα με κλείσουν
πρέπει να τους διαλύσω
μέσα στα χέρια μου ένα πιστόλι βρίσκω
οι σφαίρες τους τρυπάνε τα κορμιά
μα αίμα δεν βγαίνει από πουθενά
αντίθετα αυτοί σηκώνονται κανονικά
πρέπει να τους σκοτώσω
και μετά το μαρτύριο μου να τελειώσω
τότε νιώθω την κάνη
στο δικό μου το κεφάλι
και πριν πατήσω την σκανδάλη
ανοίγω τα μάτια και βλέπω του δωματίου μου το ταβάνι
γαμώτο πάλι είδα εφιάλτη...