ΣΚΕΨΕΙΣ...

Πολλές φορές νιώθω μόνη
και είναι απίστευτο γιατί γύρω μου υπάρχουν τόσοι
που μάλλον θα νοιαστούν
και μια λύση στο προβλημά μου θα ψάξουν για να βρούν
όμως ακόμα και αυτό δεν μου αρκεί
και μένω εκεί
να βυθίζομαι στη σιωπή
είναι δύσκολο ότι νιώθω με λέξεις να εκφράσω
είναι και ο φόβος ότι ίσως απ'τη ζωή μου τους χάσω
θέλω τόσο πολύ ότι υπάρχει μέσα μου να ξεχάσω
απλά να το αγνοήσω
και μπροστά να προχωρήσω
μα μένω πίσω
και διαλέγω πάλι με μαύρο να ζωγραφίσω
και τότε τους δαίμονες του μυαλού μου αντικρύζω
σε σκοτεινά στενά όπως τώρα γυρίζω
δε θέλω άνθρωπο να δω και σε κανένα να μιλήσω
θα μου πεις πρέπει να προσπαθήσω
στην καινούρια μου αρχή να μην λυγίσω
ξέρεις κάτι ώρες ώρες θέλω όλα να τα παρατήσω
να φύγω για πάντα και να μην ξαναγυρίσω
δεν υπάρχει κάτι εδώ να με κρατάει
το όνειρό μου μακρινό
και η αγάπη με ξεχνάει
το βλέμμα μου ανθρώπους συναντάει
με κενές καρδιές
σχέσεις πεζές
καταστάσεις κυνικές
αυτός είναι ο κόσμος μας για δες
για δες τους όλους πως τρέχουν να ξεφύγουν
κυνηγούν τη μοναξιά
για ένα καλύτερο αύριο ελπίζουν
είναι μόνοι τους μα είναι καλά
τις νύχτες νιώθουν να μεγαλώνουν τα κενά
μες την ψυχή τους
την μέρα όμως παλεύουνε για την επιλογή τους
δεν παραδέχονται τίποτα πια
πονάει η αλήθεια
μα βολεύει η ψευτιά
φίλοι χωρίζονται και πάνε μακριά
έρωτες χάνονται στου χρόνου τη σκουριά
αγάπη μια λέξη που σου ματώνει την καρδιά
και φοβάσαι να ερωτευτείς ξανά
δεν θες να ζήσεις την πίκρα για ακόμα μια φορά
δεν αντέχεις να νιώσεις άλλο πόνο
διαλέγεις να μην αισθάνεσαι
να ζεις μόνο
λες θα ρθει κάποτε η ευτυχία
και παρακολουθείς των άλλων τις ζωές σε tv και βιβλία
μα δεν έχει τέλος η δικιά σου ιστορία
γιατί η ζωή πάντα συνεχίζεται τραγική ειρωνεία
δεν πέφτουν ποτέ οι τίτλοι
και έτσι δεν βρίσκεις οριστικά την γαλήνη
συνειδητοποιείς πως είσαι απλά ενα ανθρωπάκι
και όσο και αν προσπαθείς δεν φτάνεις ποτέ στην δικιά σου Ιθάκη
άλλοι κυβερνάνε τον μικροκοσμό σου
ενώ εσύ κοιτάς με αγωνία το κινητό σου
περιμένεις ένα μήνυμα απ΄το άλλο σου μισό
που είναι μακριά σου για ένα όνειρο
και εσύ γι'αυτό άλλωστε έμεινες εδώ
να είσαστε μαζί ίσως δεν ήτανε γραφτό
πλέον παλεύεις χωρίς σκοπό
δεν έχεις τίποτα να σε κρατάει στον κόσμο αυτό
προσπαθείς από μια πεθαμένη ελπίδα να πιαστείς
σε κάτι να πιστέψεις για να αρχίσεις πάλι να δημιουργείς
μα ο πόνος σε ξεπερνάει και συ φοβάσαι ακόμα και να σκεφτείς
εαυτέ μου τρέξε γιατί θα σε προλάβει το τέλος αν δεν βιαστείς...