ΤΕΛΟΣ...

Να μαι πάλι εδώ
πάλι παρέα μου το τετράδιο αυτό
το πήρα πια το μαθημά μου
κάπου μακριά ζουν πλέον τα ονειρά μου
στον κόσμο σας μόνο η σκιά μου
δήθεν έρωτες και αγάπες
ποιον κοροιδεύω μόνο αυταπάτες
για να περάσει ο καιρός πιο γρήγορα
ποιός αντέχει τόσα χρόνια χωρίς συναισθήματα?
πάντα στο τέλος δεν μένει τίποτα
αλλά σιγά υπάρχουν και χειρότερα προβλήματα
για να κάτσεις να ασχοληθείς με τόσο ασήμαντα ζητήματα
fine λοιπόν θα συνεχίσω να ζω μέσα από ποιήματα
μέσα από χάρτινες φιγούρες
πλαστούς χαρακτήρες και καρικατούρες
εκεί άλλωστε καθορίζω εγώ των πραγμάτων την τροπή
στους ηρωές μου χαρίζω και κλέβω όποτε θέλω τη ζωή
τους δίνω ομορφιά και δύναμη
ό,τι έχω φανταστεί
και τους διαλύω αν γουστάρω σβήνοντας μόνο μια γραμμή
και χάνομαι και γω μαζί τους
μπαίνω μέσα τους και λιώνω στην ψυχή τους
και αν με ρωτήσεις θα προτιμούσα την ψηφιακή πραγματικότητα
το ονειρικό μέρος που βασιλεύουν τα χρώματα
μακριά απ'του κόσμου σας την γκρίζα ηλιθειότητα
σαπίζει η ψυχή μου στην πόλη που αγάπησα πιο πολύ
μακάρι να μπορούσα να φύγω αυτή τη στιγμή
να πάω στη χώρα που δεν θα με θεωρούν τρελή
επειδή τα προτυπά μου δεν βρίσκονται στην Δύση αλλά στην Ανατολή
και ξέρεις κάτι
δεν έχω κανέναν ανάγκη
ως τώρα μόνη μου τα έχω καταφέρει
και μόνη μου αντιμετωπίζω όσα η ζωή μου φέρνει
βαρέθηκα να ψάχνω για κάτι που δεν υπάρχει
την αλήθεια μέσα στου ψέμματος τον χάρτη
βαρέθηκα να ψάχνω το ενδιαφέρον σ'αυτή την ιστορία
το νόημα της ζωής μου και της ύπαρξης μου την αξία
τέλος λοιπόν αυτό έχει σημασία
βαρέθηκα τα καλά να διαρκούν τόσο λίγο
να περνάνε άσκοπα μέρες βουτηγμένες στο γκρίζο
βαρέθηκα να μην μπορώ σε τίποτα να ελπίζω
μα μην ανυσηχείς ότι και αν νιώθω πίσω απ'τη μάσκα μου το κρύβω
δεν ξέρω τι αξίζει και τι όχι
μάλλον κανείς και τίποτα
όποια εικόνα και αν σχηματίσεις στην γκρεμίζουν γρήγορα
κάτι μου χε πει μια φίλη μου παλιά
τις μεγαλύτερες πουστιές τις κάνουν τα καλύτερα παιδιά
τότε δεν την πίστεψα αλλά
πλέον κατάλαβα ότι είχε δίκιο τελικά
δεν εξαιρώ τον ευατό μου απ'αυτό φυσικά
γιαυτό πληρώνω τις μαλακίες μου και δεν βγάζω μιλιά
όμως βαρέθηκα να κυνηγάω την αγάπη
όπως είχα πει κάποτε με έχει χρόνια ξεχάσει
η μόνη μου ελπίδα πλέον είναι η φυγή
όχι για να μην βαριέμαι
μα για να παραμείνω ζωντανή
ξέρεις με δυσκολία κρατιέμαι
ξέροντας πως θα αργήσει πολύ αυτή η στιγμή
μέσα στον ψεύτικο κόσμο μου παρηγοριέμαι
μα δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα είμαι δυνατή
μακάρι να μπορούσα να τα διαλύσω όλα
και να διαλυθώ και γω μαζί
ξέρω σε τρόμαξα τώρα
ή παίζει και να μην σου καίγεται καρφί
ντάξει μωρέ μη σε πρήζω
έχεις άλλωστε τη δική σου ζωή
ας είσαι εσύ καλά και αυτό μου αρκεί
και μιας που είναι και της χρονιάς η τελευταία μέρα
εύχομαι ο καινούριος χρόνος να φέρει ό,τι επιθυμεί στον καθένα
αυτά λοιπόν από μένα
και ίσως σήμερα να είναι η τελευταία φορά που πιάνω για ρίμες την πένα
χεχ!άλλωστε δεν φταίτε εσείς να πληρώνετε τα δικά μου απωθημένα...


[ziggy και φλόγα μαζί]
επ!νάτοι οι δυο μου εαυτοί!
χεχεχ!πλάκα κάνω τέρμα με τις ρίμες.ήρθε η ώρα να πω λοιπόν δυο λογάκια για το συγκεκριμένο blog...προφανώς θα σας φανεί περίεργο που δεν γράφω με ρίμες,αφού το blogάκι μου είχε αυτό τον σκοπό και έτσι είχατε συνηθίσει ακόμα και τα υστερόγραφα.χμμ...μάλλον τελικά αυτό δεν είναι υστερόγραφο αλλά επίλογος...και δεν νομίζω να έχετε δει επίλογο με ρίμες πουθενά!στο θέμα μας λοιπόν...το blog αυτό ξεκίνησε γιατί είχα φτάσει σε ένα οριακό σημείο που δεν άντεχα άλλο...και τελικά αντί να σκάσω και να ησυχάσω μια και καλή άρχισα να γράφω ρίμες και αποφάσισα να το παλέψω και όπου πάει...όσοι ξέρουν την ιστορία καταλαβαίνουν τι εννοώ...οι υπόλοιποι δεν χάνετε και τίποτα...θα με ρωτήσεις τώρα:τα κατάφερες τελικά?Ναι τα κατάφερα!και ξεκόλλησα και δεν νομίζω να ξανακολλήσω ποτέ.αν θελήσω να πεθάνω θα το κάνω κατευθείαν...τέσπα έχω φτάσει για ακόμα μια φορά σε ένα οριακό σημείο της ζωής μου...γιατί βλέπεις ξεκολλώντας από κάτι αυτόματα κολλάς σε κάτι άλλο...ναι το ξέρω αυτό είναι πάαααρα πολύ σπαστικό...γιαυτό αποφάσισα να σταματήσω να γράφω ρίμες...όχι γενικά...εδώ...ευτυχώς υπάρχουν και τα αληθινά τετράδια και όχι μόνο τα ηλεκτρονικά...άλλωστε δεν είχα να κερδίσω κάτι από δω,όπως δεν έχω να κερδίσω και απ'το τετραδιό μου...κάποτε που είχα σκεφτεί να μην ξαναγράψω και να κλείσω το blog με σταμάτησε μια φίλη που γνώρισα εδώ μέσα...γιαυτό αυτή την φορά δεν της το είπα γιατί το ξέρω ότι θα με σταματούσε και πάλι...αυτή τη φορά έχουν τελειώσει όλα γιαυτό πρέπει να δώσω και γω ένα τέλος...ελπίζω να με καταλαβαίνεις και σόρρυ που δεν στο είπα πριν...τέσπα αυτά τα δυο χρόνια που γράφω εδώ μέσα έχω περάσει πολύ καλές και πολύ δύσκολες στιγμές...συνήθως λένε πως πρέπει να σβήνεις τις άσχημες στιγμές και να κρατάς τις όμορφες...μα εγώ για να ξεκολλήσω πρέπει να κρατήσω μόνο τις άσχημες και λυπάμαι πολύ γιαυτό...μακάρι να μην είχαν έρθει έτσι τα πράγματα...μακάρι το όνειρο να μην είχε γίνει εφιάλτης αλλά who cares?θα μου περάσει...η τελευταία μου ανάρτηση πέφτει λοιπόν σε σημαδιακή μέρα...την τελευταία αυτής της χρονιάς που με άλλαξε πάρα πολύ ως άνθρωπο...θα μου λείψει πολύ όλο αυτό...θα μου λείψεις και συ...31 του μηνός λοιπόν και αυτό είναι το 31 post...σύμπτωση ε?...ίσως...λοιπόν πρέπει να την κάνω σιγά σιγά(δεν κλαίω συχνά αλλά τώρα παίζει να με πάρουν τα ζουμιά σοβαρά)...ίσως κάποτε ξαναγράψω κάτι...ίσως τότε να έχω κάνει και την πραγματική καινούρια μου αρχή...θα δείξει...ως τότε εύχομαι σε όλους ο καινούριος χρόνος να τους φέρει ό,τι πραγματικά θέλουν(ε να προσέχετε τι εύχεστε!xP) και πάνω από όλα υγεία γιατί τελικά αυτό είναι το πιο σημαντικό!όλα τα άλλα με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο φτιάχνονται!so bb dudes!
ziggy used to be an mc
flame is still an artist!xD