ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΓΝΩΣΤΗ...

Που λες ξυπνάω το πρωί
εφιάλτη είδα δεν θυμάμαι τι
κοιτάω,πήγε εννιά η ώρα
γαμώτο πάει η πρώτη ώρα
δεν γαμιέται τσάκωσα απουσία
άρα το τι θα κάνω τώρα
δεν έχει για κανέναν σημασία
ετοιμάζομαι,λοιπόν,βγαίνω στο δρόμο
όλα έξω δείχνουν να κυλάνε ομαλά
μια καινούρια μέρα τι θα μπορούσε να πάει στραβά;
γύρω περαστικοί,παππούδες,θείτσες και σκυλιά
τα προσωπά τους καχύποπτα κενά
σε κοιτάνε περίεργα μην πας να τους παίξεις πουστιά
τους προσπερνάω και πάω να πάρω τσιγάρα
απ'τα κανονικά,έχω κόψει εδώ και καιρό απο τα άλλα
και πως με πιάνει και μόλις το ανάβω,στρίβω δεξιά
και παίρνω το δρόμο για τα στέκια τα παλιά
τότε που το crew μου ήταν κάτι άλλα παιδιά
έχω φτάσει,όμως,πλησιάζω το παρκάκι δειλά δειλά
βλέπω σε ένα παγκάκι ξαπλωμένη μια κοπελιά
καταλαβαίνει ότι έρχομαι,σηκώνεται αργά
με κοιτάει,μου λέει γεια
τι κάνεις;της λέω,μια χαρά
με ξέχασες μου λέει μαζί γυρνάγαμε παλιά
τα είχα διαγράψει για καιρό απ'τη μνήμη μου της λέω
τώρα θυμάμαι ξανά
φάληρο δεν μένεις στην πιο πάνω γειτονιά;
ναι μου λέει πώς και χάθηκες εσύ;
έγινες όπως και οι άλλοι καλό παιδί;
σε θυμάμαι που καθόσουν εδώ βράδια πολλά
ναι ρε συ της λέω τα ξέχασα όλα αυτά
νταλαβέρια,μαύρα και ναρκωτικά
δεν με έβγαλαν πουθενά
είπα να αλλάξω ζωή
όμως για πες τα νέα σου,πώς είσαι εσύ;
μου λέει δέν βλέπεις;γαμάτα περνάω εδώ
α και μου κάνεις μια χάρη σε παρακαλώ
μήπως έχεις πάνω σου να μου δώσεις κάνα ψιλό
της λέω περίμενε μισό λεπτό
δεν σε θυμάμαι έτσι εγώ
μου λέει ξέρεις μωρέ
θυμάσαι που σου έλεγα με την πρέζα δεν θα κολλήσω ποτέ;
ε τώρα κόλλησα και δεν μπορώ να ξεκολλήσω
ο δρόμος που έχω πάρει γυρισμό δεν έχει
η ζωή μου όσο πάει λιγοστεύει
μα ξέρεις τώρα πως είναι αυτά
με την πρέζα κάνεις ταξίδια μακρινά
και άμα πορωθείς την πρώτη φορά
μετά κολλάς και την γουστάρεις τρελά
θυμάμαι και εσύ έπινες διάφορα παλιά
ήθελες να την κάνεις απο'δώ,να φύγεις μακριά
τι έγινε πώς και άλλαξες ξαφνικά;
μας παράτησες και κάνεις παρέα με καλά παιδιά
τι να σου πω ρε συ τυχαία έγιναν όλα αυτά
όχι πως το ήθελα αλλά
εκείνο το καλοκαίρι
σαν να με πήρε ένας άγγελος απο το χέρι
μα άστα αυτά,για πες,εσύ δεν γούσταρες τον Λευτέρη;
ναι αλάνι απ'τα γνωστά
μου έπαιξε,όμως,πουστιά
ένα βράδυ τον βρήκα με μια άλλη αγκαλιά
όμως μετά γνώρισα έναν άλλο τυπά
με περνούσε αρκετά χρόνια,καμιά δεκαριά
νόμιζα πως με αγαπάει και έκανα όνειρα για μας
όμως με έχωσε πιο βαθιά στα ναρκωτικά
με έστελνε βίζιτες σε παππούδες με λεφτά
και σε αντάλλαγμα μου έδινε κόκα και ζα
μέχρι που κόλλησα για τα καλά
του λέω μια μέρα φεύγω δεν αντέχω άλλο πια
περηφάνια δεν είχα πλέον σταλιά
ξέρεις γιατί,έψαχνα συνεχώς λεφτά
να βρω να πιω να γίνω καλά
και έτσι συνεχίζω μέχρι σήμερα
εσύ μου λέει πώς πάει;πώς την βγάζεις τελικά;
στο σπίτι της λέω τα ίδια τα γνωστά
σχεδόν κανένας δεν πατάει πια
η μάνα μου με τον ίδιο μαλάκα ακόμα
ο πατέρας μου παράτησε τις πουτάνες
είναι με μια κυριλάτη τώρα
τον αδερφό μου πρέπει να τον έχεις δει
τριγυρνάει εδώ γύρω τελευταία πολύ
δεν ξέρω αν και αυτός εχει μπλέξει
στο σπίτι όταν έρχεται δεν βγάζει λέξη
εγώ από την άλλη
δεν έπαψα να είμαι αλάνι
απλά διαβάζω,τρέχω,δεν έχω χρόνο
είναι βλέπεις που έχω βάλει άλλο στόχο
ναι μου λέει το θυμάμαι μου το λέγαν τα παιδιά
δεν διάβαζες ποτέ και είχες δεκαεννιά
όμως είχες και πάρε δώσε με μας
είχες μέσα σου την μαγκιά
της λέω είπα να αλλάξω μυαλά
να μπω σε μια σχολή,να βρω καμιά δουλειά
γιατί η κόκα μια σου δίνει πολλά
μια σε χώνει πίσω από τα σίδερα
και αν την πιεις σε τελειώνει γρήγορα
και γυρνάει που λες και με ρωτάει
και που βρίσκεις το κουράγιο ρε μικρή;
θέληση,πείσμα τι;
έχεις κάτι να σε κρατάει;
της λέω βρήκα την αγάπη την αληθινή
και αρχίζει να γελάει
πού ρε συ;
μες την ψευτιά που επικρατεί;
της λέω βρήκα στον κανόνα την εξαίρεση
εσύ δεν έχεις κανέναν για σένα να νοιαστεί;
βάζει τα γέλια πάλι,όμως,τώρα κυλάνε και δάκρυα μαζί
μου λέει πέντε χρόνια τώρα με έχουν ξεγράψει οι δικοί μου
μόνο η πρέζα έχει μείνει φίλη καλή μου
δηλαδή της λέω δεν παίζει να αλλάξεις;
την ζωή σου έτσι όπως πας σε λίγο θα την χάσεις
μου λέει την έχω χάσει ήδη
δεν με νοιάζει πια έτσι όπως έχει γίνει
κανείς δεν θα νοιαστεί,αν ζήσω ή αν πεθάνω
όχι της λέω είμαι εγώ εδώ ό,τι μπορώ θα κάνω
θέλω να σε βοηθήσω
να πεθάνεις έτσι εδώ δεν θα σε αφήσω
σε ευχαριστώ μου λέει μα έχω πεθάνει ήδη
ακόμα και ο αέρας που ανασαίνω με πνίγει
μου λεέι άντε φύγε τώρα
να πάρω τη δόση μου ήρθε η ώρα
της λέω όχι θα μείνω εδώ μαζί σου
μου λέει φύγε πέρασε η ώρα θα σε ψάχνουν οι δικοί σου
της λέω όχι θά'ρθεις και εσύ μαζί μου
θα προσπαθήσεις να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου
μου λέει είσαι τυχερή που ξέφυγες συνέχισε τη δική σου ζωή
εγώ ότι κάνω και έκανα είναι δική μου επιλογή
εντάξει της λέω θα φύγω,μα θα σε ξαναδώ;
μου λέει ποιός ξέρει;ίσως κάποτε εκεί ψηλά να γίνει και αυτό
με αγκαλιάζει και μετά γυρίζω να φύγω
δεν ξέρω τι να σκεφτώ
τα μάτια μου έχουν δακρύσει μα το κρύβω
γυρνάω και της ρίχνω ένα τελευταίο βλέμμα
πριν την φλέβα της τρυπήσει
και η ζωη της φτάσει στο τέρμα...