ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ...

Δέκα η ώρα
μέσα στην τάξη ησυχία
μόνο ο ήχος του στυλό επάνω στα βιβλία
μάθημα κατεύθυνσης λογοτεχνία
μυαλά βλέπω γύρω μου υπνωτισμένα κουρδισμένα
να υπακούν ακόμα και σ'αυτά που θεωρουν λανθασμένα
σημειώνουν ότι ακούν
χωρίς λίγο πρώτα να σκεφτούν
μα δεν με νοιάζει πια γι'αυτούς
έχει γεμίσει η εποχή μας δήθεν μορφωμένους
ψυχικά νεκρούς
έχουν τόσα πολλά διπλώματα και άλλα τόσα απωθημένα
ελπίδες και όνειρα χαμένα ξεχασμένα
με προσπάθεια μεγάλη να'ναι μέσα τους κρυμμένα
μα το δικό μου το μυαλό τρέχει μαζί με την πένα
δεν υποτάσσεται στα δικά τους δεδομένα
και αγνοεί όσους κρατούν τα στόματα κλεισμένα
ψάχνω να βρω μια απάντηση μια λύση
ποιο δρόμο η καρδιά μου να ακολουθήσει
μα παντού πρόσωπα απορημένα
περίεργη φάση λένε¨τι θα κάνουμε με σένα;"
τόσες απορίες και αμφισβήτηση
είσαι μικρή ακόμα,παιδική αντίδραση
θα μεγαλώσεις,θα καταλάβεις
θα συμβιβαστείς και θα ξεχάσεις
τον εαυτό σου,όπως,και εμείς θα χάσεις
θα πνίγεσαι μα δεν θα μιλάς
θα μάθεις ανθρώπους και συναισθήματα εύκολα να πουλάς
προκειμένου να βρεις μια δουλειά
θα ξεχάσεις κάθε συνήθεια αγαπημένη παλιά
θα σε πείσουν πως η διεκδίκηση δικαιωμάτων είναι κακιά συνήθεια
ενώ θα ψάχνεις μάταια μες το ψέμα τους να βρεις μια αλήθεια
μα εγώ κλείνω τα μάτια και τα αυτιά μου
δεν θα τους αφήσω να ναρκώσουν την ψυχή και τα συναισθήματά μου
δεν θα τους κάνω τη χάρη
να σκύψω το κεφάλι
να δεχτώ χωρίς αντίσταση την τυποποιημένη τους γνώση
όσα το συμφέρον τους στο νου μου θέλει να καρφώσει
σιχάθηκα την ωριμότητα και τη λογική
μέσα στον κόσμο τους θα παραμείνω ένα ατίθασο παιδί
και όλα αυτά τα είπα με αφορμή
την αγανάκτηση που νιώθω για την κατάσταση αυτή
όμως πέρασε κι αυτή η ώρα,πλησιάζει η έβδομη
και φτάνει η στιγμή
για τη νόμιμη απόδραση απ΄του σχολείου τη φυλακή...