ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΖΟΥΣΑ ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ...

Πόσο θα¨θελα να ζω σε παραμύθι
να απαρνηθώ μια για πάντα την αληθινή μου φύση
μα είμαι άνθρωπος και αυτο δεν γίνεται να το ξεχάσω
οσο και αν θα¨θελα σε κάποιον super ήρωα να μοιάσω
σε κάποιο ων με υπερφυσικές δυνάμεις
σε κάποιου δάσους τις φανταστικές υπάρξεις
να είμουν μάγισσα με μαγικό ραβδί
σαν νεράιδα να δραπέτευα απ¨της ζωής τη φυλακή
με τις δυνάμεις μου όλο τον κόσμο να αλλάξω
και ότι με πονάει για πάντα να το θαψω
μα ξέρω πως την τωρινή ασχήμια μου δεν μπορώ να αλλάξω
γιαυτό κοιτάω με παραμύθια το μυαλό μου να ησυχάσω
τα δεσμά της στεναχώριας μου να αποτινάξω
και με τα φτερά της φαντασίας μου έστω για λίγο να πετάξω
κάποιος με ρώτησε γιατί θέλω τόσο πολύ να αλλάξω
αυτοπεποίθηση γιατί δεν έχω
και τον εαυτό μου γιατί δεν αγαπάω
του είπα στην θέση μου δεν θα¨θελες να είσαι
να μην σου δίνει κανένας σημασία
να μην έχεις για τα δικά τους δεδομένα ωραία παρουσία
να σου θυμίζουν συνέχεια αυτή σου την αδυναμία
να σε αφήνουν μόνη σου σε μια γωνία
και κάθε μέρα να πεθαίνεις από μοναξιά και από ανία
να μην αντέχεις αυτή την αδικία
και να σκέφτεσαι σαν μόνη λύτρωση την αυτοκτονία
να ξέρεις πως δεν είσαι σαν αυτούς
και ούτε πρόκειται να γίνεις
να προσπαθείς μάταια να βρεις έναν λόγο στη ζωή για να μείνεις
και δύναμη τον χλευασμό και την κοροϊδία τους να υπομείνεις
να ξέρεις πως στον δικό τους άθλιο μα όμορφο κόσμο δεν ανήκεις
και να ψάχνεις με ψεύτικους τρόπους τον πόνο σου να απαλύνεις
να σε κάνουν να νιώθεις σαν τέρας
και να απελπίζεσαι μόλις βλέπεις το φως μιας καινούριας μέρας
ακόμα και οι δικοί μου μου λένε είσαι τόσο παράξενη για εμάς
σαν να είσαι από άλλο σύμπαν στον κόσμο μας δεν κολλάς
σε όποια εποχή και αν γεννιόσουν θα είχες διαφορετικά μυαλά
το έχει η μοίρα σου φένεται να είσαι για πάντα της ζωής αυτής φυγάς
θα σε πληγώνουν για μια ζωή αυτοί που αγαπάς
και μέχρι να πεθάνεις δεν θα πάψεις να πονάς
έτσι λοιπόν και εγώ έπαψα να ελπίζω σε μια ριζική αλλαγή
ήρθε η στιγμή να το συνειδιτοποιήσω και ο φόβος μου στην επιφάνεια να βγει
τόσα χρόνια έκανα στραβά τα μάτια και προσπερνούσα την αλήθεια
να καταπνίγω φόβους και συναισθήματα μου είχε γίνει συνήθεια
όμως ένα είναι σίγουρο πως ηρωίδα δεν θα γίνω σε κάποιο απ¨τα παραμύθια
και να συνέχίσω σαν τέρας να ζω πονάει στ¨αλήθεια
και μέρα με τη μέρα πεθαίνουν τα όνειρα και οι στόχοι οι κρυφοί μου
γιαυτό όλο και πιο γρήγορα πλησιάζω στην αυτοκαταστροφή-λυτρωσή μου...